جدا از انتقادهایی که به محتوا و طرز فکرش داشتم، انصافاً رسالت تعریف جایگاه وبلاگ نویسی در بین فارسی زبانان، را به خوبی انجام داد.آن زمان غالب وبلاگ نویس‌های مطرح در ژانر سیاسی-اجتماعی فعالیت می‌کردند. سنگینی وزنه هم به نفع اصلاح طلبان بود چون اصولگرایی‌‌زاده نشده بود و نقطه مقابل اصلاح طلبان آشنایی کافی با این پدیده‌ی جدید نداشتند.با به صحنه آمدن دانه درشت‌های سیاست در این عرصه، این پدیده‌ی جدید در بین بزرگان و لایه‌های بالای حکومتی هم راه پیدا کرد و به قولی جدی گرفته شد! نمونه‌اش «محمدعلی ابطحی» با وبلاگ «وب‌نوشته‌ها»! بعد از انتخابات سال ۸۴ و بتدریج که حضور وبلاگ نویسان نسل اول کم رنگ شُدانده شد! ژانر وبلاگ‌ها نیز تغییر کرد. وبلاگ نویسان جدید و قدیم ترجیح دادند به دور از سیاست و خطرات آن! به سراغ تکنولوژی بروند تا هم فال باشد و هم تماشا. «مزیدی» نامی آشنا در این عرصه بود. شاید بتوان گفت نقش «حسین درخشان» را بازی کرد این بار برای جامعه آی‌تی نویسان. این دوران مواجه بود با ظهور وب۲ و سرویس‌هایی مثل ا. ورکات و شبکه‌های اجتماعی که شیرینی مباحث را دو چندان می‌کرد. در ابتدای شروع این دوران هم طبق معمول کمیت نقش اصلی داشت و کیفیت مهجور بود اما در دو-سه سال اخیر وضعیت رو به بهبودی یافته و آی‌تی نویسان سعی می‌کنند به سراغ تولید محتوا بروند تا ترجمه و بازنشر مطالب. به هر حال بنظر می‌رسد با گسترش شبکه‌های اجتماعی، می‌نیمال نویسی و مجله نویسی، در آینده‌ای نه چندان دور وبلاگ‌ نویسی (در تعریف ابتدایی) جایگاه پیشین خود را از دست بدهد. شاید روزی فرا رسد که فقط خاطره‌ای از وبلاگ در ذهن ما باقی باشد.

راستی امروز ۸٫۸٫۸۸ هست و ولادت هشتمین امام! این عید عزیز و استثنایی هم بر شما مبارک.