بایگانی

نوشته های برچسب زده شده ‘خودمانی’

یک ربنا گرفتیم هفده ربنا دادیم!

نگاشته شده به تاریخ ۱۰ شهریور ۱۳۸۹ در موضوع اجتماعی, روزانه, سیاسی | ۱ دیدگاه

تابناک به نقل از ایسنا نوشت:
با هدف تنوع بخشی و احترام به ذائقه‌های مختلف، ۱۷ قطعه صوتی ربنا تولید و در شبکه‌های سیما توزیع شد.

بعد وقتی آقایون می فرمایند تحریم ها موجب پیشرفت روز افزون کشور است، مسخره می کنید! خب عزیز من چشم دارید ببینید! اول ربنای استاد شجریان رو تحریم می کنند و بعد ییهو ۱۷ تا ربنای جدید تولید میشه! به این میگن پیشرفت در امورات کشور. به راستی که رئیس دولت درست گفت که آنقدر تحریم کنید که زیرپایتان علف سبز شود یا اینکه آرزوی من است بنزین (ربنای شجریان) تحریم شود! البته اینکه این ۱۷ ربنای تولیدی بتواند جای آن یک ربنا را بگیرد به جهنم مهم نیست!

به امید پیشرفت بعدی!

‌برچسب‌ها:    

از این عشق حذر کن!

نگاشته شده به تاریخ ۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۹ در موضوع روزانه | دیدگاه ها مسدود است

یادم آید، تو به من گفتی
از این عشق حذر کن!
لحظه‌ای چند بر این آب نظر کن،
آب، آیینه عشق گذران است،
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است،
باش فردا، که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن

اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب، ناله تلخی زد و بگریخت …

اشک در چشم تو لرزید،
ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم.
نگسستم، نرمیدم.

*فریدون مشیری

‌برچسب‌ها:    

تکرار

نگاشته شده به تاریخ ۲۹ فروردین ۱۳۸۹ در موضوع روزانه | ۱ دیدگاه

خسته ام از تکرار لحظه‌ها، تکرار ساعت‌ها،
بیهوده زیستن را نیازی به شمردن است؟!

‌برچسب‌ها: 

بادکنک

نگاشته شده به تاریخ ۱۴ تیر ۱۳۸۷ در موضوع روزانه | ۱۷ دیدگاه

خیلی مضحک است. گذشت زمان را می‌گویم. نمی‌دانی از کجا آمد و چه کرد و کجا رفت. در شناسنامه‌‌ام امروز ۱۴ تیر را روز تولدمان نوشتند. کوچک که بودیم برایمان تولد می‌گرفتند. شمع توی کیک می‌کاشتند فوتش می‌کردیم. کلی بچه‌ی جیغو اطرافمان بالا پایین می پریدند. بادکنک دستمان می‌دادند. ما هم زور می‌زدیم تا فوتش کنیم. پر باد که می‌شد یا می‌ترکید یا می‌ترکاندند! بزرگ‌تر که شدیم نه از کیک خبری بود نه از آن بچه‌های قد و نیم قد که الان برای خودشان کسی شدند. تنها چیزی که هنوز هم دستمان است آن بادکنک است که هر روز بادش می‌کنیم و شب که می‌شود می‌ترکانیم! این بادکنک‌ها که از ما خسته نمی‌شوند، ما چه؟ ما هم از این بازی راضی هستیم؟

من فکر می کنم هنوز فوت دارم تا بادکنک باد کنم! نمی‌دانم چند روز، چند ماه یا چند سال؟ فقط می‌دانم تا وقتی صبح چشمانم را باز می‌کنم و بادکنک بالای سرم می‌بینم باید به این بازی ادامه دهم…

پی نوشت: اگه نوشته کمی تلخه ببخشید چون پارسال نوشته شده. در ضمن امروز روز قلم هم هست. پس تبریک به همه نویسندگان و روزنامه نگاران و وبلاگ نویسان که قلم دیجیتالی دارن. در نهایت هم از تبریکات همه دوستان عزیز بخصوص … (اسم نمی برم چون همه واسم عزیزند) ممنونم و منم براشون عمری نه فقط طولانی بلکه با برکت همراه با خوشی و شادکامی آرزومندم.

‌برچسب‌ها: 

مادر

نگاشته شده به تاریخ ۳ تیر ۱۳۸۷ در موضوع روزانه | ۴ دیدگاه

یارب چه چشمه ایست محبت مادر ، که من از آن یک قطره آب خوردم و دریا گریستم…
الان که خوب فکر میکنم به این نتیجه میرسم که اگه دل نبود این انسان چه چیزی رو می تونست با سنگ مقایسه کنه ! اگه خزان نبود چطور میتونست دل خودش رو به مهمونیه غنچه ببره ! اگه جدایی نبود چطور می تونست فاصله ها رو معنی کنه ! اگه دیوار نبود چطور میتونست زشتی ها رو پنهان کنه!

اگه پدر نبود چطور می تونست سختی ها رو تحمل کنه و اگه مادر نبود چطور می تونست زیبایی رو بفهمه! آری زیبایی که با به زبون آوردنش انسان رو یاد خدا و مادر می اندازه. مادر … که هر وقت آدم به عظمت و گذشتش فکر میکنه ، به حق خودش رو بی اندازه حقیر و کوچک میبینه . گذشته ی خودش رو می بینه که ضعیف و ناتوان در گهواره خوابیده و گاه و بی گاه ناله سر میده و خواب شیرین رو از اون موجود دوست داشتنی می گیره ولی او با یک دنیا بزرگواری گهواره رو تا خود صبح تکون میده و از نازک ترین تارهای دلش برات لالایی می خونه .

تا به حال به این فکر کردی که چرا مادر، با دونه دونه اشکاش تو رو سیراب میکنه و از تشنگی در این کویر بی پایان نجاتت میده! و تمام لحظات جوونی و زیبایش رو نثار تو میکنه ؟

آیا تا به حال به این فکر کردی که چطور میشه اون رنج ها و درد ها و اون همه بخشندگی رو جبران کرد ؟
الان فقط میتونم بگم … ای آنکه وجودم از توست و روحم به خاطر تو، مرا بسوی سرزمین عشق ببر . پرواز را به من بیاموز تا در اوج صفحه ی آبی آسمان پرواز کنم .
ای مادر دستهای مهربانت را دراز کن و دستهای سرد مرا لمس کن که اکنون به سوی تو ای انتهای بی انتها پرواز کنم .
می خواهم فاتح قله ی زیبایی و دوستی باشم ، مرا یاری کن ، یاریم کن و در زندگی الهام بخش من باش .
هرگز اندرز های گرانبهای تو را از یاد نمی برم و سخنان دلنشینت را چون گوهر گرانبهایی آویزه ی هوش و گوش دارم.

دستهای پر مهرت را می بوسم. روزت مبارک.

پی نوشت: متن فوق چهار سال پیش توسط شخصی خطاب به مادرش نوشته شده بود که بمناسبت منتشرش کردم.

‌برچسب‌ها: 

آرزوهای محال

نگاشته شده به تاریخ ۱۷ فروردین ۱۳۸۷ در موضوع روزانه | ۷ دیدگاه

مطلع شدم دوست خوبم سرکار شاتوت ما رو به یک بازی وبلاگی به نام آرزوهای محال دعوت کرده اند. بنا بر رسم دوستی و احترام گفتیم ما هم در این بازی شرکت کنیم شاید به یکی از این آروزهای محال دست یافتیم. در آن دنیا البته :)

آرزوهای ما بدین شرح است:

- کلمه ای با عنوان “عشق” از صفحه روزگار محو میشد.
- اجازه پرواز با هواپیمای ما فوق صوت برام صادر میشد.
- جایزه بلیط رفت بدون برگشت به کره ماه از بانک برنده میشدم.
- هیج جای دنیا نبود که ندیده باشم.
- زمان و هستی متوقف میشد و من هرجا دوست داشتم می رفتم!
- هر وقت اراده میکردم از قالب جسم بیرون می اومدم.
- بعضی خاطرات گذشته از ذهنم پاک میشد.
و دست آخر
- آدم خوبی بودم! خیلی خیلی خیلی بهتر از اینی که هستم!

بجز مورد آخری بقیه هیچ وقت شدنی نیستند اما خب آرزو بر جوانان عیب نیست! همین مورد آخری رو بهش برسیم بسمونه!

‌برچسب‌ها: