امروز ۱۶ شهریور و به عبارتی روز وبلاگستان فارسی است. انصاف نبود که به مناسبت این روز وبلاگ خاک خورده‌ام را تکانی نداده و اعلام حیات وبلاگی نکنم. در مورد وبلاگ و وبلاگستان زیاد گفتیم و شنیدیم. در طول ده سالی که وبلاگ را شناختم و گاهی نوشتم و شاید خواندند، بودند و هستند نویسندگانی که وبلاگستان فارسی مدیون آنهاست. آن اوایل وبلاگ نویسی با «سردبیر خودم» شناخته می‌شد. دلیلش هم این بود که «حسین» در آن سوی مرز‌ها، منتقل کننده فرهنگ وبلاگ نویسی که آنجا از آب و گل درآمده بود، به ایران و جمع فارسی زبانان بود.

جدا از انتقادهایی که به محتوا و طرز فکرش داشتم، انصافاً رسالت تعریف جایگاه وبلاگ نویسی در بین فارسی زبانان، را به خوبی انجام داد.آن زمان غالب وبلاگ نویس‌های مطرح در ژانر سیاسی-اجتماعی فعالیت می‌کردند. سنگینی وزنه هم به نفع اصلاح طلبان بود چون اصولگرایی‌‌زاده نشده بود و نقطه مقابل اصلاح طلبان آشنایی کافی با این پدیده‌ی جدید نداشتند.با به صحنه آمدن دانه درشت‌های سیاست در این عرصه، این پدیده‌ی جدید در بین بزرگان و لایه‌های بالای حکومتی هم راه پیدا کرد و به قولی جدی گرفته شد! نمونه‌اش «محمدعلی ابطحی» با وبلاگ «وب‌نوشته‌ها»! بعد از انتخابات سال ۸۴ و بتدریج که حضور وبلاگ نویسان نسل اول کم رنگ شُدانده شد! ژانر وبلاگ‌ها نیز تغییر کرد. وبلاگ نویسان جدید و قدیم ترجیح دادند به دور از سیاست و خطرات آن! به سراغ تکنولوژی بروند تا هم فال باشد و هم تماشا. «مزیدی» نامی آشنا در این عرصه بود. شاید بتوان گفت نقش «حسین درخشان» را بازی کرد این بار برای جامعه آی‌تی نویسان. این دوران مواجه بود با ظهور وب۲ و سرویس‌هایی مثل ا. ورکات و شبکه‌های اجتماعی که شیرینی مباحث را دو چندان می‌کرد. در ابتدای شروع این دوران هم طبق معمول کمیت نقش اصلی داشت و کیفیت مهجور بود اما در دو-سه سال اخیر وضعیت رو به بهبودی یافته و آی‌تی نویسان سعی می‌کنند به سراغ تولید محتوا بروند تا ترجمه و بازنشر مطالب. به هر حال بنظر می‌رسد با گسترش شبکه‌های اجتماعی، می‌نیمال نویسی و مجله نویسی، در آینده‌ای نه چندان دور وبلاگ‌ نویسی (در تعریف ابتدایی) جایگاه پیشین خود را از دست بدهد. شاید روزی فرا رسد که فقط خاطره‌ای از وبلاگ در ذهن ما باقی باشد.

بعد از متوقف شدن سرویس IM توییتر واسطه هایی برای این کار ایجاد شدند که توییت های شما را به سرور خودشان منتقل و سپس به توییتر می فرستادند. اکثر این سرویس ها پس از مدتی متوقف شدند. نظیر واسط ping.fm  اما یکی از سرویس هایی که هنوز کار می کند tweet.im است که بسیار هم قوی و کاربردی است. این واسط فقط پیغام رسان های Google Talk و Jabber را به توییتر وصل می کنند. برای اینکه توییتر خود را با پیغام رسان دوست کنید وارد سایت شوید و بر روی sign in with twitter کلیک کنید. با انتخاب Allow به واسط اجازه دسترسی به پروفایل توییرتان را می دهید. حالا باید نام کاربری گوگل تاک خود را وارد کرده و Register را کلیک کنید. اکنون یک درخواست در پیغام رسان خود دریافت خواهید کرد که باید آن را Authorize کنید. واسط توییتر به لیست دوستانتان در پیغام رسال متصل شده است.

برای کنترل توییترتان از طریق IM می توانید از این دستورات پیروی کنید. امیدوارم سرورهای این واسط همیشه به این شکل سریع و پابرجا باشند!

با فرا رسیدن ماه مبارک رمضان عجیب نیست اگر بشنویم واژه Ramadan (رمضان) جایگاه پنجم توییت ها را در هفته اخیر به خود اختصاص داده باشد! البته اگر این خبر را صاحب نظران! شنیدند و برایش پاپوشی نساخته و فریب غرب نه نامیدند عجیب تر است! برکت رمضان تا حدی هست که به قدرت شبکه های اجتماعی در این دنیای بی در و پیکر پی ببریم و بدانیم که می شود از چاقو به نفع خود نیز بهره برد! اگر که کوته نظری ها و کج سلیقه گی ها و جهالت امان دهد!

طاعات و عبادت تان قبول حق. التماس دعا :)

اگر فقط یکی از محسنات داشتن آزادی آسودگی خیال و آرامش اعصاب باشد، می‌توان گفت هزینه‌اش هرچقدر هم باشد باید پرداخت و به آن رسید! فرض کنید امکانی وجود دارد که محدودیت‌ها را در اینترنت به کلی از بین می‌برد و آن هم بدون درد و خونریزی! محدودیت‌ها چیستند؟ وقتی شما می‌خواهید وارد یک سایت شبکه اجتماعی نظیر فیس بوک، اورکات، قزق و … در ایران بشوید، یا می‌خواهید از سایت paypal خرید کنید یا حتی نرم‌ افزارهای مجانی گوگل و … که فقط به گناه ایرانی بودنتان! به آن دسترسی ندارید دانلود کنید، با پیغام شوم “مشترک گرامی! …” مواجه می‌شوید و تا آن ته تهتان! می‌سوزد! کاری نمی‌توانید بکنید جز حرص خوردن و غر زدن. خب اینها محدودیت نیستند؟! دنیای حقیقی آنقدر ظریفیت ندارد که بتوان همه محدودیت‌ها را پشت سر گذاشت اما در این دنیایی مجازی هیچ محدودیتی وجود ندارد. البته برای صاحبان قدرت! قدرت در این دنیا مثل حقیقی‌اش با پول و خرد خریداری می شود. پول و خرد امکانات می‌آورد و آن قدرت!‌ که چی؟ در دو نوشته قبلی به عدم دسترسی به سایت‌هایی نظیر فیس بوک و اورکات و خوشمزه و … اشاره کردم و البته هیلترشکن‌های نه چندان مناسب هم معرفی شد. اما الان می‌خواهم امکانی معرفی کنم که با آن نه تنها مشکلات کار با هیلترشکن‌های مزخرف و گازوئیلی را پیدا نکنید، که مزایای بیشتری هم نصیبتان شود!

VPN مخفف Virtual Private Network به معنی شبکه اختصاصی مجازی است. به طور ساده با داشتن این سرویس یک IP ( دو نوع IP وجود دارد یکی عمومی که مثلاً هزار نفر از لحاظ پهنای باند، برای هر فرد مثلا ۲۵۶ کیلوبایت در ثانیه، ظرفیت دارد. که عملاً بسته به کیفیت سرویس دهنده مشکلی از لحاظ کسری پهنای باند و سرعت وجود نخواهد داشت. و اختصاصی که IP برای کاربر بصورت استاتیک تعلق می‌گیرد. یک مزیت آن: در سایت‌هایی که محدودیت دانلود در یک زمان برای IP مشخص دارند مشکلی وجود ندارد.) می‌توانید از مزایای زیادی چون:

۱٫ تماس رایگان با کشور آمریکا و کانادا از طریق سرویس شرکت Skype
2. تبادل مالی و سازگار با تمام سایتهای تجارت الکترونیک مانند Paypal
3. سازگار با تمامی سایتهای ارتباط جمعی مانند Orkut ,Facebook
4. بروز رسانی ویندوز ، آنتی ویروس مانند MacAfee

بهره‌ مند شوید. در حقیقت چون IP شما از ایرانی به مثلا هلندی تغییر می‌یابد دیگر هیچ محدودیتی وجود نخواهد داشت. سرویس VPN کم کم دارد رونق می‌گیرد چون گزینه بسیار مناسبی برای کاربران ایرانی می‌باشد. تنها عیبش پول خرج کردن است که گفتم برای آزادی باید هزینه داد! از دیروز این سرویس برای من فعال شده و تازه طعم زیبای آزادی را می‌چشم که چه شیرین است. من برای ۶ ماه ده هزار تومان هزینه اشتراک پرداختم که به نظرم برای کاربران دائمی (و بخصوص ADSL) مطلوب و معقول باشد. شرکت پیشنهادی من persian-vpn است که محل سرور آن در کشور هلند (Neverland) قرار گرفته. قیمت، پشتیبانی و سرعت‌ش هم خیلی خوب است. این تصویر هم از گوگلی که برای من هلندی شده!به هر حال امکانات فراهم است و شما باید نسبت به احتیاجات خود اقدام کنید!

فیس بوک بسیار زیبا و جذاب است مخصوصاً با آن app هایی که هر نیازی را برآورده می‌کند. اما وقتی دسترسی به آن نباشد به چه دردی می‌خورد؟!چکار باید کرد؟ الان سایت‌های فیلکر و خوشمزه نیز مسدود هستند. اما برای فیلکر افزونه‌ی فایرفاکس Access flickr درست شده و خوشمزه هم از طریق IP قابل دسترسی است. اما فیس بوک چه؟ متاسفانه سایتهایی نظیر فیس بوک یا اورکات با هیلترشکن‌های معمول باز نمی‌شوند. که چی؟ مگر ما مدعی نیسیتم برنامه نویس‌های آنچنانی داریم. هکرهای درجه یک داریم؟ خب چرا هیچ کس دست به کار نمی‌شود چیزی برای دور زدن این سایت‌ها دست و پا کند؟ من فکر نمی‌کنم غیرممکن باشد! فقط خواستن مهم است. اگر می‌خواهیم از غافله دنیا ( از این که هستیم ) عقب تر نمانیم، باید مبارزه کنیم. مبارزه هم هزینه دارد. هزینه‌اش هم کمی حوصله و صرف وقت است. حتی می‌شود با تیم فیس بوک صحبت کرد تا ملزومات این رهایی را فراهم کنند! یعنی می‌شود روزی برسد که معضل دسترسی به وب‌سایتهایی نظیر فیس بوک و اورکات حل شود؟

پ.ن: نمی‌دانم چرا لحن نوشته شبیه نوشته‌های دکتر مزیدی شد!

پ.ن۲: این مطلب جالب دکتر مجیدی که در معرفی سایت هجو فیس بوک نوشته بخوانید.