اگر چشمان ما به تابش فروسرخ یا حرارتی حساس بود، آسمان شب کاملاً متفاوت به نظر می رسید. چنین آسمانی پر از ابرهای کیهانی تابنده و کهکشان های دوردست پراکنده و نورانی از ستاره های تازه متولد شده بود. در آن صورت می توانستیم ستاره های جوان و مرکز کهکشان خودمان را که در حالت عادی پشت انبوهی از دانه های غبار پراکنده در فضا پنهان است، تشخیص دهیم. زیرا نور فروسرخ مستقیم از میان غبار میان ستاره ای عبور می کند. هر چیزی در عالم خنک تر از ستاره های عادی (دمای حدود ۳هزار درجه ی سانتی گراد) تابش فروسرخ می فرستند. ادامه ی نوشته